Widzieliście kiedyś na żywo prawdziwą naukową dyskusję? Ja miałem okazję wczoraj w
jednej uczestniczyć. Przygotowałem prezentację o metylacji DNA (trudne zagadnienie),
produkowałem się pół godziny, ale dobrze poszło. Ostatni slajd, na nim ”dziękuję za uwagę”,
mówię:Dziękuję za uwagę. Czy ktoś ma jakieś pytania albo komentarze?
Atmosfera na sali trochę się rozluźniła. Głos zabrał doktor habilitowany Karwiński:
Z całym szacunkiem, panie Anonimski, według mnie pańska prezentacja zawierała szereg
błędów. Po pierwsze, metylacja DNA…
Zaczęło się. Czułem się, jakbym schodził po schodach i nie trafił w stopień. Serce zamarło,
po czym przyspieszyło do stu dwudziestu na minutę. Karwiński po kolei punktował wszystkie
słabostki mojego wystąpienia…mam wrażenie, że przeczytał pan jedynie przeglądówki sprzed piętnastu lat, a i to
pobieżnie. Czy pan w ogóle odróżnia metylację DNA od metylacji histonów?Panie docencie… ja… ja… – dukałem nieporadnie. To koniec. Obrona nie była możliwa.
Cały mój wysiłek poszedł na marne, słońce zaszło za chmurami, a z nim nadzieja na
zaliczenie seminarium. Zawiodłem i przegrałem.
Niespodziewanie inicjatywę przejął mój promotor, profesor Bujewicz.Szanowni państwo – zwrócił się do zebranych – z całą pewnością wszyscy słyszeliśmy
żałosne wywody docenta Karwińskiego. Jakże jednak mamy traktować je poważnie, skoro
pan docent, jak powszechnie wiadomo, ma małą i giętką pałę oraz lubi ssać męskie penisy?
Szmer uznania przetoczył się przez audytorium. Ludzie kiwali głowami, przychylając się do
słów profesora.Panie profesorze – oburzył się Karwiński – Co to do cholery znaczy? Co ma długość mojego
członka do metylacji DNA? A „męski penis” to masło maślane, zna pan jakieś „żeńskie
penisy”? Pan obraża naukową dyskusję!Sam pan ją obraża swoją paskudną mordą, docencie Karwiński. W kwestii „męskich
penisów” to tak, znam jednego właściciela „żeńskiego penisa” – pana, docencie, bo pan
pizda jesteś. Pytał pan jeszcze, co ma długość pańskiego fistaszka, którego szumnie określił
pan nazwą członka, do metylacji DNA? Ano to, że tankował pan wódkę z przemytu,
zmetylowało panu kutasa i jego rozwój zatrzymał się na trzech centymetrach.
Widownia wybuchła śmiechem. Z osłupieniem obserwowałem tę scenę. Karwiński
poczerwieniał jak burak, Bujewicz zaś, bez zażenowania, wyciągnął cygaro, zapalił je i
zaciągnął się z satysfakcją. Ktoś z sali krzyknął:Brawo profesor Bujewicz!
Kto wpuścił tego debila na salę? Wypierdolić Karwińskiego!
Wypierdolić!
Docent poczerwieniał jeszcze bardziej, podszedł do Bujewicza i warczącym głosem zaczął
mu dogryzać:Że niby ja mam jakieś braki? A co z panem, profesorze, co? Bujewicz-bezchujewicz! Stary
impotent, bez viagry to nawet myśleć o ruchaniu nie może! Spójrzcie na niego, jakie cygaro
wyciągnął, pewnie kompleksy ma! Lubi pan brać długie, grube rzeczy do gęby, co nie?
Profesor Bujewicz zaciągnął się cygarem, wypuścił dym prosto w twarz adwersarza.Chyba pana stary, docencie. Panie magistrze, proszę pocisnąć torpedę docentowi
Kurwińskiemu. – zwrócił się do mnie.
Rozgorączkowana publiczność pokazywała nas sobie z zaciekawieniem palcami. Karwiński
był już skompromitowany, a do mnie należało jego ostateczne dobicie. Widownia oczekiwała
świetnej wiązanki, mój promotor patrzył na mnie z nadzieją, Karwiński zaś próbował
zamordować mnie wzrokiem. Wyprostowałem się, spojrzałem mu prosto w oczy i wyrzekłem.Pytał się pan, docencie Kurwiński, co wiem o metylacji. Wiem, kurwa, wszystko. I chuj pana
obchodzi, z jakich źródeł korzystałem, bo i tak pewnie czytać pan nie potrafi. Jeśli moje
wywody o metylacji DNA się panu nie podobały, to może mnie pan w dupę pocałować. Albo
w wała possać, tak jak pan lubi!
Docent skrzywił się nieprzyjemnie, wycelował oskarżycielsko palcem.Panie Anonichuimski! Merytorycznie pana praca leży i kwiczy, to dno plus metr mułu,
gówno psie i wie pan co?Co? – odparłem odruchowo. Błąd.
Chujów sto!
Audytorium zaśmiało się. Dałem się zrobić jak dziecko. Karwiński uśmiechnął się triumfalnie,
pewien zwycięstwa. Profesor niewzruszony palił swoje cygaro. Kiwnął przyzwalająco głową.
Zripostowałem.W pana dupę, docencie Kurwiński! Tak, jak pan lubi!
Zerwała się owacja. Karwiński starał się coś odeprzeć, coś dodać, bronić, się, atakować, ale
lud nie dał dojść mu do słowa.Wypierdalaj! Wypierdalaj! WY-PIER-DALAJ!
Chuj ci na imię! Kurwiński, chuj ci na imię! Chuj ci na imię! – skandowali.
Biedny docent nie miał gdzie się schować. Usiadł na swoim miejscu, skurczył się w sobie i
(choć wydaje się to niemożliwe) poczerwieniał jeszcze bardziej. Zasłonił twarz rękami. Nie
wierzę. Triumfowałem. Wygrałem naukową dyskusję.Czy ktoś ma jeszcze jakieś pytania lub komentarze? Dla odmiany sensowne?
Tak – podjął jeden z kolegów na sali – czy metylacja w obrębie intronów też może mieć
znaczenie na skuteczność transkrypcji genów?
Uśmiechnąłem się. Z sali zaczęły padać coraz to nowe pytania, ja zaś odpowiadałem na nie
zgodnie z moją wiedzą. Profesor Bujewicz dopalił cygaro i pokiwał głową z uznaniem
„Pasta o dyskusji naukowej” to humorystyczny tekst krążący w internecie, który przedstawia fikcyjną, absurdalną rozmowę pomiędzy dwoma naukowcami o skrajnie odmiennych poglądach. W tej pascie jeden z naukowców prezentuje wysoce nienaukowe teorie, często bazujące na błędnym rozumieniu podstawowych pojęć lub na pseudonauce. Drugi naukowiec stara się logicznie i rzeczowo obalić te argumenty, lecz napotyka na mur ignorancji i uporu.
Tekst ma na celu satyryczne ukazanie, jak trudne bywa prowadzenie merytorycznej dyskusji, gdy jedna ze stron nie jest otwarta na fakty i logikę. Wykorzystuje przerysowane przykłady i hiperbolę, by podkreślić absurd sytuacji. Czytelnicy mogą dostrzec w tym odbicie realnych debat, które czasem mają miejsce w mediach czy internecie, zwłaszcza gdy poruszane są kontrowersyjne tematy naukowe.
To interesujące, jak pasta ta skłania do refleksji nad znaczeniem krytycznego myślenia i otwartości na wiedzę. W dzisiejszych czasach, gdy dezinformacja jest powszechna, ważne jest, by umieć rozróżniać między solidnymi argumentami a pseudonauką.
Czy miałeś kiedyś okazję uczestniczyć w podobnej dyskusji lub obserwować taką debatę? Jak myślisz, co można zrobić, by promować bardziej konstruktywne dialogi naukowe w społeczeństwie?
